2014-10-23 15:45:19
Φωτογραφία για Γεωπολιτική του πολέμου κατά της Συρίας και εκείνου κατά του Ισλαμικού Κράτους (2)
Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)            (μτφ. Κριστιάν)

Σε αυτή την ανάλυση, νέα και πρωτότυπη, ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) εκθέτει τους γεωπολιτικούς λόγους της αποτυχίας του πολέμου κατά της Συρίας και τους πραγματικούς στόχους του λεγόμενου πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ).  

Το παρόν άρθρο  είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κατανόηση των σημερινών διεθνών σχέσεων και της κρυστάλλωσης των συγκρούσεων στο Λεβάντε (Ιράκ, Συρία και Λίβανος).

ΜΕΡΟΣ 2

Ο δημοκρατικός Μπαράκ Ομπάμα και οι δύο ρεπουμπλικανικοί υπουργοί του στην Άμυνα, οι Λέον Πανέτα και Τσακ Χέιγκελ (Chuck Hagel) καθοδηγούνται από ριζικά διαφορετικό πολιτικό όραμα: ο Πανέτα προέρχεται από την Επιτροπή Baker-Hamilton και ο Ομπάμα εξελέγη βάσει του προγράμματος αυτής της Επιτροπής.  

Σύμφωνα με αυτό το πρόγραμμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μια αποικιοκρατική δύναμη με τη μεσογειακή σημασία του όρου, δηλαδή, δεν θα πρέπει να ελέγχουν ένα έδαφος μέσω της εγκατάστασης εποίκων. Η εμπειρία της κυβέρνησης Μπους στο Ιράκ είχε εξαιρετικά υψηλό κόστος σε σχέση με την απόδοση των επενδύσεων.  


Δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται.

Μετά την προσπάθεια της Τουρκίας και της Γαλλίας να παρασύρουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έναν ευρύ βομβαρδισμό της Συρίας, σκηνοθετώντας τη χημική κρίση του καλοκαιριού 2013, ο Λευκός Οίκος και το Πεντάγωνο αποφάσισαν να επανακτήσουν τον έλεγχο. 

Τον Ιανουάριο 2014, συγκάλεσαν μια μυστική συνεδρίαση του Κογκρέσου και το έβαλαν να ψηφίσει ένα μυστικό νόμο που ενέκρινε ένα σχέδιο διαίρεσης  του Ιράκ σε τρία μέρη και την απόσχιση της κουρδικής περιοχής της Συρίας. Για αυτό το σκοπό, αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν και να οπλίσουν μια τζιχαντιστική ομάδα που ήταν σε θέση να επιτύχει ό, τι απαγορεύει το διεθνές δίκαιο στο αμερικανικό στρατό: μια εθνοκάθαρση.

Ο Μπαράκ Ομπάμα και οι στρατοί του δεν θεωρούν την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» ως αυτοσκοπό, αλλά μόνο ως μέσο για τον έλεγχο των φυσικών πόρων. 

Χρησιμοποιούν μια κλασική ένια, Διαίρε και Βασίλευε, όχι για να δημιουργήσουν θέσεις βασιλέων και προέδρων σε νέα κράτη, αλλά για να συνεχίσουν την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών από την εποχή του Τζίμι Κάρτερ.

Στο λόγο του για την κατάσταση της Ένωσης  στις  23 Ιανουαρίου 1980, ο Πρόεδρος Κάρτερ έθετε το δόγμα που φέρει το όνομά του: οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι οι υδρογονάνθρακες του Κόλπου είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία τους και τους ανήκουν. 

Ως εκ τούτου, οποιαδήποτε αμφισβήτηση από οποιονδήποτε αυτού του αξιώματος  θα θεωρείται «επιζήμια για τα ζωτικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και μια τέτοια επίθεση θα απωθείται με οποιοδήποτε αναγκαίο μέσο, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής βίας».

Με τη πάροδο του χρόνου, η Ουάσιγκτον δημιούργησε  το μέσο αυτής της πολιτικής, το CENTCOM, και επέκτεινε την «ρεζερβέ» περιοχή μέχρι το Κέρας της Αφρικής.

Ως εκ τούτου, η σημερινή εκστρατεία βομβαρδισμού του Συνασπισμού δεν έχει επομένως καμία σχέση με τον αρχικό στόχο της ανατροπής της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας. Δεν έχει ούτε και περισσότερα σχέση με το «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». 

Σκοπεύει αποκλειστικά να υπερασπίζει τα οικονομικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και μόνο, αν χρειαστεί με τη δημιουργία νέων κρατών, αλλά όχι απαραίτητα.

Επί του παρόντος, το Πεντάγωνο έχει τη συμβολική βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ με μερικά αεροπλάνα, αλλά όχι της Γαλλίας, ούτε της Τουρκίας. 

Το ίδιο διεκδικεί ότι έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 4.000 εξόδους, αλλά σκοτώθηκαν μόλις πάνω από 300 μαχητές του Ισλαμικού Εμιράτου. 

Αν πιστέψουμε την επίσημη γραμμή, χρειάζονται περισσότερες  από 13 εξόδους και ένας άγνωστος αριθμός από βόμβες και πυραύλους για να σκοτωθεί ένας τζιχαντιστής. 

Επρόκειτο έτσι για την ακριβότερη και την πιο αναποτελεσματική αεροπορική εκστρατεία στην ιστορία. 

Αλλά αν λάβουμε υπόψη το σκεπτικό που προηγήθηκε, η επίθεση του ΙΚ εναντίον του Ιράκ αντιστοιχεί σε μια χειραγώγηση των τιμών του πετρελαίου που έχουν μειωθεί από 115 δολάρια το βαρέλι σε 83 δολάρια, ήτοι μια μείωση σχεδόν 25 %. 

Ο Νούρι αλ-Μαλίκι, ο νόμιμα εκλεγμένος  ιρακινός πρωθυπουργός, ο οποίος πούλαγε το ήμισυ του πετρελαίου του στην Κίνα, στιγματίστηκε ξαφνικά και ανατράπηκε. 

Το Ισλαμικό Κράτος και η περιφερειακή κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν, μείωσαν την κλοπή πετρελαίου τους  και τις εξαγωγές του κατά  περίπου 70%. 

Όλες οι εγκαταστάσεις πετρελαίου που χρησιμοποιούνταν από τις κινεζικές εταιρείες απλώς καταστράφηκαν. 

De facto, το πετρέλαιο του Ιράκ και της Συρίας διέφυγε των Κινέζων αγοραστών και επανεντάχτηκε στη διεθνή αγορά που ελέγχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εν τέλει, αυτή η αεροπορική εκστρατεία είναι μια άμεση εφαρμογή του «Δόγματος Carter» και μια προειδοποίηση προς τον Πρόεδρο Xi Jinping ο οποίος προσπαθεί να συνάψει εδώ και εκεί, διμερείς συμβάσεις για την προμήθεια των υδρογονανθράκων της χώρας του, παρακάμπτοντας τη διεθνή αγορά.

Προβλέποντας το μέλλον

Από αυτή την ανάλυση μπορούμε να συμπεράνουμε ότι:

Κατά τη τρέχουσα περίοδο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δέχονται να διεξάγουν έναν πόλεμο παρά μόνο για να υπερασπιστούν τα στρατηγικά τους συμφέροντα για τον έλεγχο της διεθνούς αγοράς πετρελαίου. Συνεπώς, είναι πιθανόν να μπούνε σε πόλεμο κατά της Κίνας, αλλά όχι εναντίον της Ρωσίας.Η Γαλλία και η Τουρκία δεν θα πραγματοποιήσουν ποτέ τα όνειρα τους για επανα-αποικιοκρατία. Η Γαλλία θα πρέπει να σκεφτεί το ρόλο που της ανατέθηκε από το AFRICOM στη μαύρη ήπειρο. Μπορεί να συνεχίσει να επεμβαίνει σε όλα τα κράτη που προσπαθούν να προσεγγίζουν την Κίνα (Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι, Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία) και να αποκαταστήσει τη «δυτική» τάξη, αλλά δεν θα καταφέρει ποτέ να αποκαταστήσει την αποικιοκρατική αυτοκρατορία της. Η Τουρκία θα πρέπει επίσης να μετριάσει τον τόνο της. Ακόμα και αν ο Πρόεδρος Ερντογάν καταφέρνει να πραγματοποιήσει μια παράφυση συμμαχία μεταξύ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και των κεμαλικών αξιωματικών, θα πρέπει να εγκαταλείψει τις νεοθωμανικές φιλοδοξίες του. Προπάντων, θα πρέπει να θυμάται ότι ως μέλος του ΝΑΤΟ, η χώρα του είναι περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ευάλωτη σε προ-αμερικανικό πραξικόπημα, όπως έγιναν πριν απ' αυτόν κατά του Έλληνα Γεωργίου Παπανδρέου η του Τούρκου Μπουλέντ Ετσεβίτ.Η  Σαουδική Αραβία και το Κατάρ δεν θα πληρωθούν ποτέ για τα δισεκατομμύρια που επένδυσαν άφθονα για να ανατρέψουν την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας.  Ακόμη χειρότερα, είναι πιθανό ότι θα αναγκαστούν να πληρώσουν μέρος της ανασυγκρότησης.  Η οικογένεια Σαούντ αναμένεται να συνεχίσει να ικανοποιήσει τα αμερικανικά οικονομικά συμφέροντα, αλλά και να αποφύγει να συμμετέχει σε μεγάλους πολέμους και να θεωρήσει ότι ανά πάσα στιγμή, η Ουάσιγκτον μπορεί να επιλέξει να διαιρέσει την ιδιωτική περιουσία της, τη Σαουδική Αραβία.Το Ισραήλ μπορεί να ελπίζει να συνεχίσει να παίξει ύπουλα για να προκαλέσει μεσοπρόθεσμα την πραγματική διαίρεση του Ιράκ σε τρία μέρη. Με τον τρόπο αυτό, θα αποκτήσει ένα Ιρακινό Κουρδιστάν συγκρίσιμο με το Νότιο Σουδάν που ήδη δημιούργησε.  Είναι όμως ελάχιστα πιθανό ότι θα καταφέρει να το συνδέσει άμεσα με τη Βόρεια Συρία.  

Ομοίως, είναι ελάχιστα πιθανό να καταφέρει να εκδιώξει την UNIFIL από το νότιο Λίβανο και να την αντικαταστάσει με την Αλ Κάιντα, όπως έπραξε στο Γκολάν με την FNUOD στα σύνορα με τη Συρία.  

Αλλά σε διάρκεια 66 ετών, το Ισραήλ έχει συνηθίσει να προσπαθήσει πολλά και συχνά για να πάρει πάντα λίγο περισσότερο. 

Στη πραγματικότητα, είναι ο μόνος νικητής σε αυτόν τον πόλεμο ενάντια στη Συρία και έπειτα στο εσωτερικό του Συνασπισμού. 

Όχι μόνο αποδυνάμωσε τη γείτονα Συρία του για πολλά χρόνια, αλλά κατάφερε να την αναγκάσει να εγκαταλείψει το χημικό οπλοστάσιο της.  

Και έτσι είναι το μόνο κράτος στον κόσμο που διαθέτει επίσημα ταυτόχρονα ένα πολύ εξελιγμένο πυρηνικό οπλοστάσιο και ένα χημικό και βιολογικό οπλοστάσιο.

Το Ιράκ είναι defacto διαιρεμένο σε τρία ξεχωριστά κράτη από τα οποία το ένα, το χαλιφάτο δεν πρόκειται ποτέ να αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα. Σε πρώτο στάδιο, δεν βλέπουμε τι θα μπορούσε να αποτρέψει την απόσχιση του Κουρδιστάν, εκτός από τη δυσκολία να εξηγήσει με ποιο μαγικό τρόπο κατάφερε να αυξάνει την  επικράτειά του κατά 40% σε σχέση με τα διοικητικά του όρια, συμπεριλαμβανομένων των κοιτασμάτων πετρελαίου του Κιρκούκ. 

Το Χαλιφάτο αναμένεται να παραχωρήσει σταδιακά τη θέση του σε ένα σουνιτικό Κράτος, που πιθανώς θα διοικηθεί από άτομα που θα έχουν επίσημα «αποχωρήσει» από το Ισλαμικό Κράτος, αλλά με λιγότερο βάρβαρους τρόπους. Θα επρόκειτο για μια διαδικασία  συγκρίσιμη με εκείνη της Λιβύης, όπου οι βετεράνοι της Αλ Κάιντα τοποθετήθηκαν στην εξουσία χωρίς καμιά διαμαρτυρία.

Η Συρία θα ξαναβρεί σταδιακά την ειρήνη και θα επικεντρωθεί στην μεγάλη ανοικοδόμηση της. Θα στραφεί προς τις κινεζικές εταιρείες, αλλά θα κρατήσει το Πεκίνο μακριά από τους υδρογονάνθρακες της. 

Για την ανοικοδόμηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας της και για την εκμετάλλευση των αποθεμάτων φυσικού αερίου της, θα στραφεί σε ρωσικές εταιρείες. 

Το θέμα των αγωγών που θα την διασχίσουν θα εξαρτηθεί  από τους Ιρανούς και Ρώσους υποστηρικτές της.

Ο Λίβανος θα συνεχίσει να ζήσει υπό την απειλή του ΙΚ, αλλά ποτέ η οργάνωση αυτή θα διαδραματίσει ρόλο διαφορετικό από εκείνο της τρομοκρατίας. Οι Ισλαμιστές θα είναι απλά ένας τρόπος για να παγώσει λίγο περισσότερο  την πολιτική λειτουργία μιας χώρας που βυθίζεται στην αναρχία.

Τέλος, η Ρωσία και η Κίνα αναμένεται θα πρέπει να επέμβουν επειγόντως εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, στο Ιράκ, στη Συρία και στο Λίβανο, όχι από συμπόνια για τους ντόπιους πληθυσμούς, αλλά επειδή αυτό το εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί σύντομα εναντίον τους από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήδη, αν και το ΙΚ ελέγχεται από τον Σαουδάραβα πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν, ο οποίος χρηματοδοτεί, και από το χαλίφη Ιμπραήμ, ο οποίος διευθύνει τις επιχειρήσεις, τα κύρια στελέχη του είναι Γεωργιανοί, όλα μέλη των στρατιωτικών υπηρεσιών πληροφοριών, και μερικές φορές Κινέζοι τουρκόφωνες.

Επιπλέον, ο υπουργός άμυνας της Γεωργίας αναγνώρισε, πριν να το αναιρέσει, ότι φιλοξενεί στρατόπεδα εκπαίδευσης για τζιχαντιστές. 

Αν η Μόσχα και το Πεκίνο διστάζουν, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το Ισλαμικό Κράτος  στο Καύκασο, στην κοιλάδα Φεργκάνα, και στο Xinjiang.

Τιερί Μεϊσάν    Δαμασκός 19.10.2014
InfoGnomon
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ NEWSNOWGR.COM
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ