2016-11-28 14:13:12
Φωτογραφία για Το colpo grosso με τα μέτρα για το Χρέος
Πάμε για το απόλυτο αδιέξοδο με απρόβλεπτες συνέπειες ή θα επιβεβαιωθούν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι που εξακολουθούν να πιστεύουν... σε λύση έστω στο και 5΄, παρά τις γερμανικές τρικλοποδιές;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Αθήνα βρίσκεται σε μειονεκτική θέση όχι μόνο γιατί παρακολουθεί ως θεατής τις μονομαχίες για το ελληνικό Χρέος αλλά γιατί πάει στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου καταδικασμένη να λάβει εξαιρετικά επώδυνες αποφάσεις, χωρίς να διασφαλίζει μάλιστα ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία. Τουναντίον.

«Ο χρόνος είναι περιορισμένος για Staff Level Agreement. Τα ανοικτά θέματα είναι πολλά», τονίζουν στα «Π» ευρωπαϊκές πηγές με άμεση γνώση των διαπραγματεύσεων, παρά το ότι πάντα υπάρχει το σενάριο της συμφωνίας σε δύο φάσεις. Πρόκειται για το σενάριο, όπου επενδύει και η ελληνική πλευρά, με βάση το οποίο θα υπάρξει πολιτική συμφωνία στο Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου για ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, χαρακτηρίζοντας τις όποιες εκκρεμότητες ως προαπαιτούμενα (milestones), που θα πρέπει να κλείσουν τους πρώτους μήνες του 2017
. Πόσες πιθανότητες συγκεντρώνει αυτό το σενάριο; Μάλλον μετρημένες, καθώς όπως παραδέχονται ακόμα και οι θιασώτες αυτής της προοπτικής, τα ανοικτά θέματα είναι κομβικής σημασίας, «φωτογραφίζοντας» κυρίως το Εργασιακό και τα πλεονάσματα ως το 2020- 2021.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι η τρέχουσα αξιολόγηση δεν συνδέεται απλώς με την εκταμίευση κάποιας δόσης αλλά με το μείζον θέμα του Χρέους και της συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, κάτι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την επίτευξη πολιτικής συμφωνίας. Το τελευταίο επεισόδιο της γερμανικής… τρικλοποδιάς στη συνάντηση του Washington Group δείχνει κατ’ αρχάς ότι ο Β. Σόιμπλε παραμένει ο απόλυτος ρυθμιστής των εξελίξεων. Ερμηνεύοντας την τακτική του Γερμανού υπουργού Οικονομικών οδηγείται κανείς στο συμπέρασμα ότι όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, επιδιώκει να φέρει το ελληνικό ζήτημα στο τραπέζι του Eurogroup όπου έχει τον απόλυτο έλεγχο κι όχι σε κάποια άτυπη Ομάδα εργασίας- όπως το Washington Group- όπου οι ισορροπίες και οι συσχετισμοί δυνάμεων είναι διαφορετικοί.

Τι θα συμβεί στις 5 Δεκεμβρίου; Θα επιβεβαιωθεί η πρόοδος στις διαπραγματεύσεις με την ελληνική πλευρά αλλά και η τεράστια απόσταση στα θέματα που η γερμανική πλευρά- και όχι μόνο- θεωρεί μείζονος σημασίας για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Πόσο εύκολη είναι μια πολιτική συμφωνία για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Καθόλου και γι’ αυτό η Αθήνα θα δεχθεί αφόρητη πίεση για επώδυνες αλλαγές στα εργασιακά, στην αγορά ενέργειας αλλά και στα δημοσιονομικά.

Το παζάρι για το Χρέος

Τα δημοσιονομικά είναι το «κλειδί» και για τις εξελίξεις στο Χρέος. Σύμφωνα με πληροφορίες από το ευρωπαϊκό στρατόπεδο, οι Ευρωπαίοι επιδιώκοντας συμβιβασμό με το ΔΝΤ, που ως γνωστόν επιμένει σε πλεονάσματα που δεν θα ξεπερνούν το 1,5%, δεν θα χαμηλώσουν τον πήχη κάτω από το 3,5% αλλά θα μειώσουν τη χρονική διάρκεια αυτών των πλεονασμάτων. Το αρχικό σενάριο των Ευρωπαίων προέβλεπε διατήρηση του 3,5% ως και το 2028, ενώ το ΔΝΤ ζητά 1,5% από το 2018 και μετά. Ο συμβιβασμός που επιδιώκουν, πλέον, οι Ευρωπαίοι δεν είναι να… βρεθούν κάπου στη μέση, δηλαδή στο 2- 2,5%, αλλά να διατηρηθούν αυτά τα πλεονάσματα για λιγότερα χρόνια (3-4 έτη) αντί για μια δεκαετία. Και στη μια (ελαφρώς χαμηλότερα πλεονάσματα) και στην άλλη (ψηλά πλεονάσματα για μικρότερο χρονικό διάστημα) περίπτωση, η Αθήνα θα υποχρεωθεί να πάρει πρόσθετα μέτρα, καθώς το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει εξαρχής ότι όσα έχουν ψηφιστεί ως τώρα δεν αποδίδουν πάνω από 1,6%.

Το… αντίδωρο στην Αθήνα- που εκτιμάται από τους Ευρωπαίους ότι μπορεί να λειτουργήσει και ως καρότο για το ΔΝΤ- θα είναι κατ’ αρχάς ένα πακέτο βραχυπρόθεσμων μέτρων για το Χρέος, που σύμφωνα με πληροφορίες, θα είναι πολύ πιο τολμηρό και αποδοτικό σε σχέση με τις αρχικές εκτιμήσεις. Αν και παραμένουν προς διευθέτηση κάποιες παράμετροι, για τις οποίες θα γίνει νέα τεχνική σύσκεψη σε υψηλό επίπεδο πριν από το Euroworking Group, το «κλειδί» είναι η ρύθμιση των επιτοκίων, το αποκαλούμενο fixάρισμα.

Όπως αποκαλύπτουν στα «Π» πηγές με άμεση γνώση των σχετικών διαβουλεύσεων, ο στόχος είναι να αποφευχθούν οι μακροπρόθεσμοι κραδασμοί ήτοι η επιβάρυνση των μελλοντικών χρηματοδοτικών αναγκών, από την αναμενόμενη αύξηση των επιτοκίων. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα οδηγούν σε Ανάλυση Βιωσιμότητας του Χρέους (Debt Sustainability Analysis) όχι με πρόβλεψη επιτοκίων 5-6%, δηλαδή με τα εκτιμώμενα επιτόκια της αγοράς, αλλά με 1% για 30 χρόνια!

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το Βερολίνο δεν έχει αντίρρηση γι’ αυτά τα μέτρα, από τη στιγμή που χαρακτηρίζονται ως διαχείριση κινδύνου (risk management) από τον ESM. Αντιθέτως, το «πακετάρισμα» των μεσοπρόθεσμων μέτρων, έστω ως οδικού χάρτη για μετά από το 2018, έχει μεγαλύτερες δυσκολίες και γι’ αυτό είναι πολύ πιθανόν να συνοδευτεί από νέα μέτρα (conditionality), οπότε με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε πάλι στο κρίσιμο Eurogroup και στους χειρισμούς του Β. Σόιμπλε.

Ο ρόλος της ΕΚΤ

Αυτό που αναμένουν όλοι- παρά τον πόλεμο Σόιμπλε- είναι ότι ο Μ. Ντράγκι θα ανακοινώσει το Δεκέμβριο την παράταση του Προγράμματος Ποσοτικής Χαλάρωσης, του περιβόητου QE, τουλάχιστον ως το Σεπτέμβριο του 2017. Η Αθήνα δεν κρύβει ότι «καίγεται» γι’ αυτήν την εξέλιξη, καθώς η σχεδιαζόμενη έξοδος στις αγορές εντός του επόμενου έτους, έστω δοκιμαστικά, προϋποθέτει την προστατευτική ομπρέλα της ΕΚΤ, εξ ου και ο εκνευρισμός της ελληνικής πλευράς για το παιχνίδι καθυστερήσεων, που χρεώνουν στη Φρανκφούρτη, παρά το ότι γνωρίζουν άπαντες πως η ΕΚΤ δεν μπορεί να ανάψει πράσινο φως χωρίς θετική Ανάλυση Βιωσιμότητας του ελληνικού Χρέους.

Και κάπου εδώ κουμπώνει ένα ακόμα κομμάτι του παζλ. Χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ ήτοι χωρίς θετική Ανάλυση Χρέους από το Ταμείο, αφενός η ΕΚΤ δύσκολα μπορεί να κινηθεί σε αντίθετη κατεύθυνση, αφετέρου οι αγορές αποκλείεται να ανοίξουν για τα ελληνικά ομόλογα, όπως παραδέχονται ανώτατοι τραπεζικοί παράγοντες. Έτσι αν και το άμεσο όφελος της συμμετοχής στο QE για Δημόσιο και τράπεζες χαρακτηρίζεται περιορισμένο (η ΕΚΤ δεν μπορεί να κατέχει πάνω από το 33% του εμπορεύσιμου Χρέους), το έμμεσο όφελος από τη θετική «σφραγίδα» θεωρείται αναγκαία προϋπόθεση επιστροφής στην ομαλότητα.
Πηγή
Tromaktiko
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ NEWSNOWGR.COM
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ