2012-03-06 14:58:37
Κοντά μισόν αιώνα ο ΤζέιΈντγκαρ Χούβερ ήταν ο διευθυντήςτου FBI. Από το 1924 (πριν ακόματο FBI ιδρυθεί, όντας τότε, και σεηλικία 29 μόλις ετών, διευθυντής τουσκέτου Βureau of Investigations, το οποίο απότο 1935 έδωσε τη θέση του στο νεοϊδρυθένFederalBureau of Investigations) ως τον θάνατό τουτο 1972. Το έχτισε το μαγαζί απ' τα μπετά,8 διαφορετικούς Προέδρους είχαν οι ΗΠΑκατά τα χρόνια που ήταν διευθυντής. Τονβλέπουμε στην ταινία να παρακολουθείαπό το μπαλκόνι του γραφείου του τηντελετή της ορκωμοσίας δύο εξ αυτών, νέοςστη μία, γέρος στην άλλη. Λένε ότι ηαληθινή εξουσία δεν είναι ποτέ προσωρινή.Πόσοι μονάρχες ή δικτάτορες στην ιστορίατης ανθρωπότητας να έμειναν στην εξουσίατόσα χρόνια όσα εκείνος; Μάλλον ελάχιστοι:48 χρόνια είναι πάρα - πάρα πολλά. Είχεκαι θετική συμβολή στον εκσυγχρονισμότων αστυνομικών μεθόδων, δίνοντας έμφασηστα εγκληματολογικά εργαστήρια, στηνεπάνδρωση της υπηρεσίας με επιστήμονες,οργάνωσε ένα σύστημα κεντρικήςαρχειοθέτησης των δακτυλικών αποτυπωμάτωνκαι διάφορα άλλα
. Ο ίδιος όμως υπήρξεένα κάθαρμα ολκής. Έπαιζε βρώμικα,παρακολουθούσε και εκβίαζε, υπερέβαινετη δικαιοδοσία του για να τα βάζει μεδιαφωνούντες, όντας ο ίδιος εμβληματικόςαντικομμουνιστής, και γενικά ο ρόλοςτου ήταν φαιός.Ηταινία πήρε μέτριες κριτικές στιςΗΠΑ, αλλά ακόμη οδυνηρότερη έκπληξηπρέπει να ήταν οι μηδέν υποψηφιότητεςγια όσκαρ που πήρε χθες. Μια εξήγησηείναι ότι μολονότι εκ πρώτης όψεωςφαίνεται ως κατεξοχήν οσκαρικόυλικό, της λείπουν βασικά συστατικάμιας αβανταδόρικης οσκαρικής βιογραφίας.Δεν έχει άνοδο και πτώση του ήρωα, δενέχει δραματικές μεταπτώσεις, δεν έχεικορυφώσεις. Ο Χούβερ ήταν κάποιος πουδιοίκησε αδιατάρακτα μισό αιώνα, κιόταν κάποιος ανεβαίνει τόσο μικρός στηνεξουσία και δεν πέφτει ποτέ από αυτή,όταν η εξουσία του δεν υπόκειται σεεκλογές, δεν έχει καν αυτή την αμφισβήτησηή αγωνία, τότε και τα δράματα περιορίζονταιδραστικά. Όλος κι όλος ο κίνδυνος πουείχε ήταν όταν άλλαζαν οι πρόεδροι. Αλλάείχε για τον καθένα τους έναν φάκελο.Και να μην είχε αρκούσε η φήμη ότι είχεφακέλους για όλους. Έτσι στην ταινία,την έλλειψη της δραματικότητας σε σχέσημε την δική του καριέρα, σε σχέση με τοσχήμα άνοδος - κατάληψη της εξουσίας -αμφισβήτηση - πτώση, αναλαμβάνουν νακαλύψουν επιμέρους υποθέσεις: η υπόθεσητης απαγωγής του παιδιού του ΤσαρλςΛίντμπεργκ, η αναζήτηση του απαγωγέαμε μεθόδους πρωτόγνωρες, χωρίς αυτόπτεςμάρτυρες, με ειδικούς στην ξυλεία, ηυπόθεση της απειλής στον Μάρτιν ΛούθερΚινγκ για να μην παραλάβει το Νόμπελ, ηυπόθεση του φακελώματος του Κένεντικαι της Έλενορ Ρούζβελτ, το πώς πλασάριζεψευδώς την εικόνα του, παριστάνονταςότι έκανε ο ίδιος συλλήψεις που ποτέδεν είχε κάνει, το πως πλασάριζε στηνκοινή γνώμη την εικόνα του FBI, με κόμικ,χορηγίες σε εκπομπές κλπ. Όσο σταθερόςήταν ο δημόσιος βίος του άλλο τόσο καιο ιδιωτικός. Ο τύπος ήταν η επιτομή τηςσταθερότητας. Τρεις οι σχέσεις ζωήςτου: Η σχέση του με την μητέρα του, μετην πιστή του γραμματέα που κρατούσεκαι τους μυστικούς φακέλους του, η σχέσητου με τον υποδιευθυντή του ΚλάιντΤόλσον.Αν δει κανείς την ταινία ωςτυπική βιογραφία, όσο ικανοποιημένοςκι αν μείνει από το όλο πακέτο (τα χρώματατης φωτογραφίας, το σφιχτό μοντάζ, τηναδιαμφισβήτητη σκηνοθετική στόφα τουΊστγουντ, την στιβαρή ερμηνεία του ΝτιΚάπριο), όσο ικανοποιημένος δηλαδή κιαν μείνει βλέποντας καλό σινεμά, θαμείνει ταυτόχρονα και ανικανοποίητοςαπό την απεικόνιση του δημοσίου προσώπουΧούβερ. Αν λοιπόν το αληθινό θέμα τηςταινίας είναι ο δημόσιος παράγονταςΧούβερ, η ταινία πράγματι δεν έχει βρειστόχο και αυτός είναι ο δεύτερος λόγοςπου η ταινία δεν περπάτησε στα όσκαρ.Πρόκειται όμως πράγματι γιατυπική βιογραφία; Σε μια τυπικήκινηματογραφική βιογραφία ενός δημόσιουπροσώπου θα είχε φυσικά θέση και ηπροσωπική του ζωή. Αλλά θα ήταν θέσηπαράπλευρη, συμπληρωματική της εικόνατου ήρωα ή της ηρωίδας. Το βασικό βλέμμαθα ήταν στραμμένο στη δημόσια σφαίρα,σε όλα εκείνα για τα οποία έγινε γνωστός.Εδώ χρονικά μπορεί και πάλι το περισσότεροβλέμμα είναι στραμμένο στα δημόσια,αλλά το κόλπο που κάνει ο σεναριογράφοςΝτάστιν Λανς Μπλακ είναι ότι χωρίς ναξοδεύει τρελό χρόνο στην ιδιωτική ζωή,τον κατανέμει με τέτοιο τρόπο και τουδίνει τόσο βάρος που καταλαβαίνεις ότιαυτή είναι το πραγματικό κέντρο βάρουςτης ταινίας, ότι αυτό θέλει να μας πειο Μπλακ με το σενάριο του και αυτό τελικάσκηνοθετεί κι ο Ίστγουντ.Στο βραβευμένο με όσκαρ σενάριοτου για τον "Μilk", o Μπλακέβαζε σε μια φάση τον Σον Πεν να λέει σεένα νεαρό που περνούσε ερωτική απογοήτευση:«Θα συναντήσεις τους πιο ξεχωριστούς,σέξι, έξυπνους, αστείους άντρες, θαερωτευθείς πάρα πολλούς από αυτούς καιμέχρι το τέλος της ζωής σου δεν θα ξέρειςκι ο ίδιος ποιοί ήταν οι καλύτεροι φίλοισου και ποιός η μεγαλύτερη αγάπη σου».Μέσα από την αλλαγή πολλών ερωτικώνσυντρόφων και την αναγκαστική αποδέσμευσηαπό τα κοινωνικά προαπαιτούμενα τουγάμου που ισχύουν για τους ετεροφυλόφιλους,προέκυπτε ένα όριο θολό, μια ζώνη γκρίζα,ανάμεσα στη φιλία και τον έρωτα. Στο "J.Edgar" βλέπουμε το ίδιο θολό όριο απότην αντίθετη όψη. Αντί για τους πολλούςερωτικούς συντρόφους, μια σχέση ζωής,μια σχέση βαθύτατης σύνδεσης, αντί γιατην πληθώρα και τη χόρταση, η στέρηση,η άρνηση, ούτε καν η μονογαμία, αλλά όπωςτελικά φαίνεται να υποδεικνύει η ταινίαη μονοαγαμία. Η ταινία δείχνει ότι ησχέση του Χούβερ με τον Τόλσον ίσως ναμην έλαβε ποτέ σωματική μορφή, μολονότιαναμφίβολα αγαπιούνταν μια ζωή, δούλευανμαζί, έτρωγαν μαζί, πήγαιναν ταξίδιααναψυχής μαζί. Η ταινία είναι στηνεπιφάνειά της μια βιογραφία για τηδημόσια περσόνα του διευθυντή του FBIκαι στην καρδιά της ένα "ΒrokebackMountain", ένας άνδρας που αρνείται τηνομοφυλοφιλία του κι ένας άντρας που τονπιέζει να την δεχτεί, μόνο που όλα εδώκινούνται στο πλαίσιο της αυτοσυγκράτησης,της μη υπέρβασης των ορίων.Θυμάμαι σε μια παλιά τηλεοπτικήεκπομπή τον στρατηγό Γρυλλάκη, που έλεγεμε θρησκευτική ευλάβεια και δέος πόσομεγάλη αξία έχει η "πληροφορία".Προσωπικά, εδώ εντοπίζω ένα σημαντικόμείον της ταινίας, ότι δηλαδή δεν μαςδείχνει με κάποιο τρόπο αυτή την μανίατου Χούβερ να συλλέγει "πληροφορίες".Τα μυστικά είναι εκ των προτέρωνκατακτημένα και χρησιμοποιούνται γιανα εκβιάσει. Υπάρχει όμως μια υπέροχησκηνή που δείχνει την αντίστιξη τωνμυστικών των άλλων με τα μυστικά πουδεν έχουν οι ήρωες, επειδή δεν ενέδωσανστην σωματοποίηση του έρωτά τους. ΟΤόλσον διαβάζει ένα ερωτικό γράμμα,είναι όμως μέρος των μυστικών φακέλων.Η λατρεία για ένα άλλο πρόσωπο ως ένοχομυστικό, ως όπλο εκβιασμών και πιέσεων,σε αντιδιαστολή με την ανεπίδοτη, τηβαθιά καταπιεσμένη λατρεία.Καταληκτικά το "J Edgar"κερδίζει την εκτίμησή μου. Μολονότιταινία του σεναρίου της, είναι και μιαταινία του Ίστγουντ στη σταθερότητατου σκηνοθετικού χεριού του και τηντρυφερότητα της ματιάς του. Δύο σκηνέςανάμεσα στον Λεονάρντο Ντι Κάπριο καιτον Άρμι Χάμερ, η μία όταν είναι νέοικαι του ανακοινώνει ότι θέλει ναπαντρευτεί και εκείνος ξεσπάει, και ηάλλη όταν τρώνε μαζί γερασμένοι καικαταβεβλημένοι, συν τη σκηνή του Χάμερ- Τόλσον να διαβάζει τα ερωτικά γράμματα,αρκούν και περισσεύουν για να αποδείξουνότι η ταινία έχει μια κρυμμένη καρδιάμέσα στα ρούχα της πολιτικής βιογραφίας.(Kείμενο γραμμένο για το ελculture) Old Boy
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
Σώματα
ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ
Ο Τhomas Πρωτόπαπας και στο MTV!
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
