Οι «Μπλε Ώρες» έκαναν την πρεμιέρα τους στον ΣΚΑΪ και από το πρώτο επεισόδιο έδειξαν ξεκάθαρα τις προθέσεις τους. Μυστήριο, έρωτες, οικογενειακές συγκρούσεις, καλά κρυμμένα μυστικά και μια δολοφονία που έρχεται να αλλάξει τις ισορροπίες.
Η σειρά μπαίνει γρήγορα στην ιστορία και αυτό είναι ένα από τα θετικά της. Δεν χρειάζεται αρκετά επεισόδια για να αρχίσει να συμβαίνει κάτι. Από την αρχή δημιουργείται ένα βασικό ερώτημα που λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη και σε κάνει να θέλεις να δεις τη συνέχεια.
Παράλληλα, το Πήλιο αποτελεί ένα από τα δυνατά χαρτιά της παραγωγής. Η φωτογραφία, τα τοπία και συνολικά η ατμόσφαιρα δημιουργούν ένα όμορφο τηλεοπτικό περιβάλλον, μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η ιστορία.
Όμως εδώ αρχίζουν και τα προβλήματα.
Οι «Μπλε Ώρες» δεν κρύβουν ότι ακολουθούν μια δοκιμασμένη συνταγή. Και σε αρκετές στιγμές η αίσθηση του «κάτι έχουμε ξαναδεί» είναι έντονη. Οι χαρακτήρες, οι οικογενειακές ίντριγκες, οι απαγορευμένες σχέσεις και οι συνεχείς αποκαλύψεις παραπέμπουν σε γνώριμα μονοπάτια της ελληνικής καθημερινής μυθοπλασίας.
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό είναι αν η σειρά θα μπορέσει να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα ή αν θα περιοριστεί σε μια ακόμη παραλλαγή μιας συνταγής που έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές.
Η σύγκριση με τη «Γη της Ελιάς» ήταν σχεδόν αναπόφευκτη, με αρκετούς μάλιστα να κάνουν λόγο ακόμη και για «Γη της Ελιάς 2.0». Και βλέποντας το πρώτο επεισόδιο, δύσκολα μπορεί κανείς να πει ότι η σύγκριση είναι εντελώς άδικη...
Και εδώ χρειάζεται προσοχή και στο σενάριο. Το μελόδραμα είναι απαραίτητο σε μια τέτοια σειρά, όταν όμως η ένταση ανεβαίνει συνεχώς χωρίς τις απαραίτητες ανάσες, υπάρχει ο κίνδυνος οι χαρακτήρες να μοιάζουν περισσότερο με εργαλεία για την επόμενη ανατροπή παρά με πραγματικούς ανθρώπους.
Υπάρχουν πάντως ηθοποιοί στο καστ που μπορούν να δώσουν περισσότερα στην ιστορία, αρκεί οι ρόλοι τους να αποκτήσουν σταδιακά μεγαλύτερο βάθος. Γιατί μια καθημερινή σειρά δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στο «τι θα γίνει μετά». Χρειάζεται χαρακτήρες που να σε κάνουν να ενδιαφέρεσαι πραγματικά για το τι θα τους συμβεί.
Οι «Μπλε Ώρες», λοιπόν, δεν είναι σε καμία περίπτωση μια αποτυχημένη πρώτη απόπειρα. Έχουν όλα τα βασικά συστατικά για να αποκτήσουν κοινό: μυστήριο, ίντριγκα, έρωτα, δυνατές οικογενειακές σχέσεις και ένα σκηνικό που λειτουργεί τηλεοπτικά.
Αυτό που τους λείπει προς το παρόν είναι η προσωπικότητα.
Το πρώτο επεισόδιο έδειξε ότι υπάρχει ιστορία. Τώρα μένει να αποδειχθεί αν υπάρχει και κάτι που θα κάνει τις «Μπλε Ώρες» να ξεχωρίσουν από τις υπόλοιπες σειρές του είδους.
Γιατί το ζητούμενο πλέον δεν είναι να έχεις απλώς μια καλή ιστορία.
Είναι να έχεις μια ιστορία που ο τηλεθεατής να μην αισθάνεται ότι την έχει ξαναδεί.
Βαθμολογία TVNEA.com: 6,6/10
Σενάριο: 6/10
Ερμηνείες: 7/10
Σκηνοθεσία – εικόνα: 8/10
Ρυθμός: 7/10
Πρωτοτυπία: 5/10
Πασχαλίδης Γιώργος
Πηγή: tvnea.com
