Η λογική της παλιάς ελληνικής αυλής
Αν παρατηρήσουμε τις αυλές παλαιότερων ελληνικών σπιτιών, θα βρούμε συχνά μια πολύ απλή οργάνωση: ένα τραπέζι με λίγες καρέκλες, ένα σημείο με έντονη σκιά και μερικά φυτά συγκεντρωμένα σε συγκεκριμένα σημεία. Χωρίς προσπάθεια να αποκτήσει η αυλή πολλές διαφορετικές χρήσεις ούτε να γεμίσει κάθε ελεύθερη επιφάνεια.
Αυτή η λιτή λογική μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε κάθε περίπτωση που ο διαθέσιμος εξωτερικός χώρος είναι περιορισμένος. Ένα τραπέζι στη σωστή θέση, αρκετός ελεύθερος χώρος γύρω του και μια πραγματικά δροσερή περιοχή για τις ώρες που χρησιμοποιείται περισσότερο η αυλή μπορεί να είναι πολύ πιο λειτουργικά από πολλές μικρές κατασκευές και διαφορετικές ζώνες χρήσης.
Η χρήση της αυλής
Το πρώτο βήμα δεν είναι η επιλογή των επίπλων αλλά ο καθορισμός της βασικής χρήσης του χώρου. Μια μικρή αυλή μπορεί να χρειάζεται κυρίως ένα σημείο για φαγητό, ένα άνετο καθιστικό ή έναν χώρο όπου θα μπορούν να παίζουν τα παιδιά. Όταν προσπαθούμε να εξυπηρετήσουμε ταυτόχρονα όλες αυτές τις ανάγκες, συνήθως καταλήγουμε σε έναν χώρο γεμάτο αντικείμενα αλλά χωρίς σαφή λειτουργία.
Είναι προτιμότερο να επιλέξουμε τι έχει μεγαλύτερη σημασία για την καθημερινότητα του σπιτιού και να οργανώσουμε την αυλή γύρω από αυτό . Τα στοιχεία που θα εξυπηρετούν δευτερεύουσες χρήσεις μπορούν να είναι μικρότερα, μετακινούμενα ή να χρησιμοποιούνται περιστασιακά.
Ελεύθερο κέντρο
Σε μια μικρή αυλή η ελεύθερη επιφάνεια έχει μεγαλύτερη σημασία από όσο πιστεύουμε ξεκινώντας τον σχεδιασμό. Όταν το κεντρικό σημείο γεμίζει με έπιπλα, μεγάλες γλάστρες ή διακοσμητικές κατασκευές, η κυκλοφορία δυσκολεύει και ο χώρος δείχνει αμέσως μικρότερος.
Όπου το επιτρέπει η κάτοψη, είναι προτιμότερο τα σταθερά στοιχεία να οργανώνονται περισσότερο περιμετρικά, αφήνοντας μια ελεύθερη περιοχή στο κέντρο. Δεν χρειάζεται να είναι εντελώς άδεια, αρκεί να μπορεί το βλέμμα και η κίνηση να διατρέχουν τον χώρο χωρίς να συναντούν συνεχώς εμπόδια.
Η σκίαση
Σε μια ελληνική αυλή, η δυνατότητα να χρησιμοποιείται ο χώρος τους θερμούς μήνες εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σκιά. Ένα μικρό αλλά καλά σκιασμένο σημείο μπορεί να είναι πολύ πιο χρήσιμο από μια μεγαλύτερη επιφάνεια, διαμορφωμένη περίτεχνα, που όμως παραμένει εκτεθειμένη στον ήλιο για μεγάλο μέρος της ημέρας.
Η σκιά μπορεί να δημιουργείται από ένα δέντρο, μια πέργκολα, ένα σταθερό ή κινητό σκίαστρο ή από τον συνδυασμό περισσότερων στοιχείων. Σημασία έχει να καλύπτει την κεντρική περιοχή χρήσης του χώρου και να εξασφαλίζει σκιά τις ώρες που αυτή χρειάζεται, ανάλογα με την πορεία του ήλιου, όχι απλώς να υπάρχει κάπου στον χώρο.
Η τρόπος σκίασης είναι το πρώτο στοιχείο που θα πρέπει να εξετάζεται στον αρχικό σχεδιασμό μιας αυλής, ειδικά όταν βασίζεται σε φυσικά στοιχεία που χρειάζονται χρόνο για να φτάσουν στο επιθυμητό μέγεθος, όπως κληματαριές, δέντρα, αναρριχώμενα φυτά. Στο ενδιάμεσο διάστημα, στο ίδιο σημείο μπορούν να χρησιμοποιηθούν τεχνητά μέσα σκίασης, όπως καλαμωτές και πέργκολες, με πρόβλεψη ώστε να μπορούν εύκολα να αφαιρεθούν όταν δεν θα είναι πλέον απαραίτητα. Εναλλακτικά, οι φυτεύσεις μπορούν να σχεδιαστούν εξαρχής έτσι ώστε φυτά και δέντρα, καθώς αναπτύσσονται, να ενσωματωθούν φυσικά στις κατασκευές σκίασης.
Πράσινο που δεν περιορίζει τον χώρο
Η μικρή αυλή δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε μικρό ...κήπο, αλλά ασφαλώς η ύπαρξη πρασίνου είναι σημαντική για κάθε εξωτερικό χώρο. Σε μια μικρή αυλή, τα βασικά φυτά θα πρέπει να είναι είδη με κυρίως κατακόρυφη και όχι παράπλευρη ανάπτυξη, ώστε να μην καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος του δαπέδου και των χαμηλών σημείων του χώρου.
Πολλά διαφορετικά φυτά και γλάστρες διάσπαρτες σε όλη τη διαθέσιμη επιφάνεια κατακερματίζουν οπτικά τον χώρο, περιορίζουν την κυκλοφορία και τελικά δυσκολεύουν τη χρήση του.
Αντίθετα, ένα μικρό δέντρο, ένα φυτό ψηλής ανάπτυξης, αναρριχώμενα φυτά σε μεγάλα δοχεία φύτευσης, όπως πιθάρια και μεγάλες ζαρντινιέρες, τοποθετημένα περιμετρικά του χώρου, προσθέτουν άμεσα περισσότερο πράσινο, καταλαμβάνοντας ουσιαστικά μικρότερη επιφάνεια.
Μικρότερα ή εποχιακά φυτά μπορούν επίσης να συγκεντρωθούν σε συγκεκριμένα σημεία, ώστε η φύτευση να έχει μεγαλύτερη οπτική συνοχή και να μην διασκορπίζεται σε όλη την αυλή.
Έτσι, ενώ η αυλή αποκτά την απαιτούμενη βλάστηση και το φυσικό χρώμα που χρειάζεται, ταυτόχρονα αξιοποιούνται καλύτερα οι τοίχοι και τα όρια του χώρου και το κέντρο παραμένει ελεύθερο και λειτουργικό.
Λιγότερα υλικά για συνεκτική εικόνα
Όσο μικρότερος είναι ο χώρος, τόσο περισσότερο έντονα ξεχωρίζουν οι πολλές και διαφορετικές επιφάνειες. Διαφορετικά δάπεδα, πολλά χρώματα, έντονα διακοσμητικά στοιχεία και κατασκευές από διαφορετικά υλικά δημιουργούν μια αίσθηση οπτικής «ακαταστασίας» και τελικά κάνουν τον χώρο να μοιάζει ακόμη πιο μικρός.
Μια πιο συνεκτική επιλογή υλικών και χρωμάτων μπορεί να κάνει τον χώρο να «διαβάζεται» ως ενιαίο σύνολο. Δεν χρειάζεται όλα να είναι πανομοιότυπα, αρκεί να υπάρχει μια σαφής σχέση μεταξύ τους, όπως και με την γενική αρχιτεκτονική του σπιτιού και να μην ανταγωνίζεται κάθε στοιχείο τα υπόλοιπα.
Ειδικά στο δάπεδο η επιλογή ενός μόνο υλικού σε όλη την επιφάνεια του χώρου (πχ πέτρα, πλακάκι, τσιμεντοκονίαμα) λειτουργεί οπτικά πολύ πιο όμορφα.
Η σχέση της αυλής με το σπίτι
Η αυλή δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας εντελώς ξεχωριστός χώρος του σπιτιού. Όταν είναι ορατή από το σαλόνι, την κουζίνα ή ένα υπνοδωμάτιο ή ακόμη περισσότερο σε ισόγεια σπίτια που η αυλή αποτελεί φυσική προέκταση του σπιτιού, ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται επηρεάζει και την εικόνα του εσωτερικού.
Μια καθαρή οπτική προς ένα δέντρο, ένα όμορφα διαμορφωμένο σημείο καθιστικού ή μια ήρεμη επιφάνεια μπορεί να κάνει την αυλή να λειτουργεί ως συνέχεια του σπιτιού, ακόμη και όταν ο χώρος που καταλαμβάνει είναι μικρός. Αντίθετα, πολλά αντικείμενα και κατασκευές μέσα στο ίδιο οπτικό πεδίο διακόπτουν αυτή τη συνέχεια και την οπτική ηρεμία, που είναι τελικά ένα από τα βασικά ζητούμενα στην διαμόρφωση κάθε εξωτερικού χώρου.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
pinterest.com/soulouposeto
Διαβάστε επίσης:
Γιατί οι παλιοί κήποι διέθεταν μια ιδιαίτερη γοητεία
SHARE
soulouposeto
