2026-10-27 22:16:36
Η δημόσια συγγνώμη της Ζήνας Κουτσελίνη προς τη Μαρία Αντωνά, μετά τον θόρυβο που προκάλεσε το σχόλιό της για το μίνι, φέρνει ξανά στο προσκήνιο μια συζήτηση που έχει κουράσει προ πολλού το τηλεοπτικό κοινό. Μέχρι πού θα φτάσει, επιτέλους, αυτή η διαρκής αντιπαράθεση ανάμεσα σε παρουσιαστές, εκπομπές και τηλεοπτικά στρατόπεδα;
Η τηλεόραση δεν μπορεί να μετατρέπεται καθημερινά σε πεδίο προσωπικών λογαριασμών, υπονοούμενων και δημόσιων αιχμών. Από τις κόντρες μεταξύ ανταγωνιστικών εκπομπών μέχρι τις διαφωνίες ανθρώπων που εργάζονται κάτω από την ίδια τηλεοπτική στέγη, η θεματολογία συχνά εγκλωβίζεται σε έναν ατέρμονο κύκλο: ποιος είπε τι, ποιος προσβλήθηκε και ποιος απάντησε.
Και το ερώτημα είναι απλό: ποιον αφορά πραγματικά όλη αυτή η αντιπαλότητα;
Ο τηλεθεατής ανοίγει την τηλεόραση για να ενημερωθεί και να ψυχαγωγηθεί, όχι για να παρακολουθεί καθημερινά τις εσωτερικές διαμάχες του τηλεοπτικού χώρου. Η προσωπική αντιπαράθεση δεν είναι δημοσιογραφία και η δημόσια έκθεση ενός συναδέλφου δεν αποτελεί από μόνη της ουσιαστικό περιεχόμενο. Όταν, μάλιστα, τέτοια περιστατικά ανακυκλώνονται επί ημέρες, η συζήτηση απομακρύνεται από την ουσία και μετατρέπεται σε αυτοτροφοδοτούμενο τηλεοπτικό θέαμα.
Και ας ειπωθεί κάτι που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς: το τηλεοπτικό κοινό έχει κουραστεί. Η συνεχής ανακύκλωση προσωπικών συγκρούσεων δεν προκαλεί απλώς κόπωση, αλλά κινδυνεύει να οδηγήσει σε συνολική απαξίωση των τηλεοπτικών προσώπων. Όταν οι παρουσιαστές εμφανίζονται διαρκώς να αντιδικούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν αιχμές και να ανακυκλώνουν προσωπικές διαφορές, η αρνητική εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στους πρωταγωνιστές κάθε περιστατικού, αλλά επεκτείνεται στον τηλεοπτικό χώρο συνολικά. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα: να υπονομεύεται το κύρος και η αξιοπιστία ανθρώπων που, μέσα από τη δουλειά τους, θα έπρεπε να κερδίζουν τον σεβασμό του κοινού και όχι να τον αποδυναμώνουν με διαρκείς αντιπαραθέσεις
Άλλος ο ρόλος του παρουσιαστή και άλλος του στελέχους
Εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα. Άλλος είναι ο ρόλος του παρουσιαστή που τοποθετείται δημόσια μέσα από την εκπομπή του και άλλος εκείνος ενός στελέχους που κατέχει θέση ευθύνης σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Οι ιδιότητες αυτές δεν ταυτίζονται και δεν συνεπάγονται τις ίδιες υποχρεώσεις ως προς τη δημόσια έκφραση.
Ένα στέλεχος οφείλει να γνωρίζει ότι μια επαγγελματική διαφωνία δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε δημόσια αντιπαράθεση. Υπάρχουν θεσμικοί και επαγγελματικοί τρόποι να αντιμετωπιστούν οι διαφωνίες, χωρίς να εκτίθενται πρόσωπα και να τροφοδοτούνται εντάσεις μπροστά στις κάμερες. Η θέση ευθύνης απαιτεί κρίση, διακριτικότητα και αυτοσυγκράτηση. Δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να γίνεται δημόσια τοποθέτηση ούτε κάθε ένταση να αποκτά τηλεοπτικές διαστάσεις.
Αντίστοιχα, ο παρουσιαστής οφείλει να αντιλαμβάνεται ότι ο τηλεοπτικός αέρας δεν είναι ένας ιδιωτικός χώρος συζήτησης. Κάθε σχόλιο αποκτά διαφορετικό βάρος όταν εκφέρεται δημόσια και μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με περισσότερη σκέψη και μέτρο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι απόψεις πρέπει να φιμώνονται ή ότι η κριτική απαγορεύεται. Σημαίνει ότι χρειάζεται να υπάρχει επίγνωση του ρόλου που υπηρετεί ο καθένας και της ευθύνης που τον συνοδεύει. Γιατί επαγγελματισμός δεν είναι μόνο να διαχειρίζεσαι τις αντιδράσεις που προκαλούν τα λόγια σου, αλλά και να γνωρίζεις πότε μια τοποθέτηση είναι αναγκαία και πότε απλώς τροφοδοτεί μια αχρείαστη σύγκρουση.
Δεν κάνουν όλοι για όλα
Δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να γίνεται τηλεοπτικό θέμα ούτε κάθε συνάδελφος να αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος. Δεν κάνουν όλοι για όλα και, κυρίως, δεν είναι όλα για δημόσια κατανάλωση.
Επιτέλους, βάλτε ένα φρένο στην ανθρωποφαγία. Η τηλεόραση έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να προσφέρει από τις ατελείωτες κόντρες των ανθρώπων της. Το κοινό αξίζει εκπομπές με περιεχόμενο, πρόσωπα που γνωρίζουν τα όρια του ρόλου τους και μια τηλεοπτική πραγματικότητα στην οποία η ουσία δεν θα υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην προσωπική αντιπαράθεση.
Η τηλεόραση δεν χρειάζεται περισσότερους καβγάδες. Χρειάζεται περισσότερους λόγους για να την παρακολουθεί κανείς.
Πασχαλίδης Γιώργος
Πηγή: tvnea.com
Η τηλεόραση δεν μπορεί να μετατρέπεται καθημερινά σε πεδίο προσωπικών λογαριασμών, υπονοούμενων και δημόσιων αιχμών. Από τις κόντρες μεταξύ ανταγωνιστικών εκπομπών μέχρι τις διαφωνίες ανθρώπων που εργάζονται κάτω από την ίδια τηλεοπτική στέγη, η θεματολογία συχνά εγκλωβίζεται σε έναν ατέρμονο κύκλο: ποιος είπε τι, ποιος προσβλήθηκε και ποιος απάντησε.
Και το ερώτημα είναι απλό: ποιον αφορά πραγματικά όλη αυτή η αντιπαλότητα;
Ο τηλεθεατής ανοίγει την τηλεόραση για να ενημερωθεί και να ψυχαγωγηθεί, όχι για να παρακολουθεί καθημερινά τις εσωτερικές διαμάχες του τηλεοπτικού χώρου. Η προσωπική αντιπαράθεση δεν είναι δημοσιογραφία και η δημόσια έκθεση ενός συναδέλφου δεν αποτελεί από μόνη της ουσιαστικό περιεχόμενο. Όταν, μάλιστα, τέτοια περιστατικά ανακυκλώνονται επί ημέρες, η συζήτηση απομακρύνεται από την ουσία και μετατρέπεται σε αυτοτροφοδοτούμενο τηλεοπτικό θέαμα.
Και ας ειπωθεί κάτι που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς: το τηλεοπτικό κοινό έχει κουραστεί. Η συνεχής ανακύκλωση προσωπικών συγκρούσεων δεν προκαλεί απλώς κόπωση, αλλά κινδυνεύει να οδηγήσει σε συνολική απαξίωση των τηλεοπτικών προσώπων. Όταν οι παρουσιαστές εμφανίζονται διαρκώς να αντιδικούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν αιχμές και να ανακυκλώνουν προσωπικές διαφορές, η αρνητική εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στους πρωταγωνιστές κάθε περιστατικού, αλλά επεκτείνεται στον τηλεοπτικό χώρο συνολικά. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα: να υπονομεύεται το κύρος και η αξιοπιστία ανθρώπων που, μέσα από τη δουλειά τους, θα έπρεπε να κερδίζουν τον σεβασμό του κοινού και όχι να τον αποδυναμώνουν με διαρκείς αντιπαραθέσεις
Άλλος ο ρόλος του παρουσιαστή και άλλος του στελέχους
Εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα. Άλλος είναι ο ρόλος του παρουσιαστή που τοποθετείται δημόσια μέσα από την εκπομπή του και άλλος εκείνος ενός στελέχους που κατέχει θέση ευθύνης σε έναν τηλεοπτικό σταθμό. Οι ιδιότητες αυτές δεν ταυτίζονται και δεν συνεπάγονται τις ίδιες υποχρεώσεις ως προς τη δημόσια έκφραση.
Ένα στέλεχος οφείλει να γνωρίζει ότι μια επαγγελματική διαφωνία δεν χρειάζεται να μετατρέπεται σε δημόσια αντιπαράθεση. Υπάρχουν θεσμικοί και επαγγελματικοί τρόποι να αντιμετωπιστούν οι διαφωνίες, χωρίς να εκτίθενται πρόσωπα και να τροφοδοτούνται εντάσεις μπροστά στις κάμερες. Η θέση ευθύνης απαιτεί κρίση, διακριτικότητα και αυτοσυγκράτηση. Δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να γίνεται δημόσια τοποθέτηση ούτε κάθε ένταση να αποκτά τηλεοπτικές διαστάσεις.
Αντίστοιχα, ο παρουσιαστής οφείλει να αντιλαμβάνεται ότι ο τηλεοπτικός αέρας δεν είναι ένας ιδιωτικός χώρος συζήτησης. Κάθε σχόλιο αποκτά διαφορετικό βάρος όταν εκφέρεται δημόσια και μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με περισσότερη σκέψη και μέτρο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι απόψεις πρέπει να φιμώνονται ή ότι η κριτική απαγορεύεται. Σημαίνει ότι χρειάζεται να υπάρχει επίγνωση του ρόλου που υπηρετεί ο καθένας και της ευθύνης που τον συνοδεύει. Γιατί επαγγελματισμός δεν είναι μόνο να διαχειρίζεσαι τις αντιδράσεις που προκαλούν τα λόγια σου, αλλά και να γνωρίζεις πότε μια τοποθέτηση είναι αναγκαία και πότε απλώς τροφοδοτεί μια αχρείαστη σύγκρουση.
Δεν κάνουν όλοι για όλα
Δεν χρειάζεται κάθε διαφωνία να γίνεται τηλεοπτικό θέμα ούτε κάθε συνάδελφος να αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος. Δεν κάνουν όλοι για όλα και, κυρίως, δεν είναι όλα για δημόσια κατανάλωση.
Επιτέλους, βάλτε ένα φρένο στην ανθρωποφαγία. Η τηλεόραση έχει πολύ σοβαρότερα πράγματα να προσφέρει από τις ατελείωτες κόντρες των ανθρώπων της. Το κοινό αξίζει εκπομπές με περιεχόμενο, πρόσωπα που γνωρίζουν τα όρια του ρόλου τους και μια τηλεοπτική πραγματικότητα στην οποία η ουσία δεν θα υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην προσωπική αντιπαράθεση.
Η τηλεόραση δεν χρειάζεται περισσότερους καβγάδες. Χρειάζεται περισσότερους λόγους για να την παρακολουθεί κανείς.
Πασχαλίδης Γιώργος
Πηγή: tvnea.com
ΜΟΙΡΑΣΤΕΙΤΕ
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
